از تنها شدن نترس.تو همیشه تنهایی !تنها آفریده شدی .اگه به عمق درونت سر بزنی می بینی که تویکتا و یگانه ای .هیچ اتفاقی تورو با هیچ پدیده ای همسان وبرابر نمیکنه.و این تفاوتها نشانه خلاقیت بی نظیر خالق هستی است.

برای پذیرش هر چیز در هستی اشتیاق ونیاز لازمه و هر چیزی را که جذب کردی آگاه باش که بخشی از همون رو در وجودت داری!

اما من از تنها شدن نمی ترسم!می دونم تنهام وتنها بودنو خیلی دوست دارم.فکر میکنم توی تنهایی خیلی بهتر خودمو می شناسمو بهتر هم میتونم آدمهای دور وبرمو بشناسم.

نظر شما چیه؟

بار خدايا امروزمن درترسي غريب افتاده وسرگردانم

ميترسم ازآن روزكه در امتحاني سخت ،

نادانسته در گرداب ظلمت فروروم .وتو مرا فراموش كني وفريادهايم در درون خفه گردندومن در من گم گردم ميترسم ازآن روز كه سايه ي دو چشم سياه چيني غرورم رادرهم بشكنند.

از سكوتي غريب ميترسم كه فقط مينگردوشكست وبقايش برايم گنگ است .ازاحساسي مي ترسم كه مرا درجهل غرقه بسازد .از آن ميترسم كه مرا به خود واگذاري و من در گرداب ظلمت فرو روم..

من ميترسم. مرا رها مكن .

 بيصدا فرياد ميزنم. آنچنانكه فقط تو بشنوي امروزمن درتنهايي خويش سرگردانم و من درمن  گمگشته ام

اسير احساسي هستم كه مخاطب آن فقط مينگرد.

درپي آنم كه فراموش كنم مفهوم واژه نگاه را .درحسرت آرامش نسبي روزگار ميگذرانم تا روحم درآن

روز گار آرام گيرد وزبانم به كار افتد امروز فقط دست وقلم من كار ميكند وافكار گنگ چون سدي سخت بر زبان من بسته شده.

چون آغاز به گفتن ميكنم در درون بلوايي است كه مرا باز مي دارد از گفتن و

 خاطرات خفته رادر ذهنم مرور ميكند تاشايد باز دارد از گفتن.  

در حسرت آنم كه تجربه كنم واژه فراموشي را .ياخشك كنم ريشه ي همه ي احساسات را. دوست دارم يخ باشم وفقط در مقابل تو آب گردم وعاقبت در سرزمینی دور که تو در آ ن باشی، بشکنم .درغربتی غریب.

این پست رو خواهرم نوشته.

بعضی وقتها فکر میکنم دیگه هیچی برا گفتن ونوشتن ندارم.فکر می کنم قبل حرف زدن وگفتن من همه حرفهای دنیا زده شده! مسخره ست نه؟ اما وقتی می رم ته اون دل بی حرفمو نگا میکنم می بینم پر حرفهای نگفته است که همهشون منتظرند بهشون سر بزنم.اما خودمونیم این سرزدنها (حتی اگه چیزی نگیم یا چیزی ننویسیم )خیلی سبکمون میکنه.

خدایا

بندگانت شکر نعمتهای تو کنند

  و من شکر بودن تو

      چرا که نعمت بودن توست