حتما ميگين آخه تا كي؟چقدر دلتنگي.آره .خودم هم خسته شدم.اما باور كنين دست

خودم نيست.حالا ديگه حتي كلمه ها هم باهام قهرن.ديگه حتي نوشتن هم آرومم

نميكنه.راستشو بخواين اينها اون چيزهايي كه من ميخوام نيست.اون آرزوهاي قشنگ

كه حالا سايه بن بستي روشون ماسيده ويه خاطره ويه خيال بيشتر نشدند.

باور كنين خيلي برام سخته.

روزي كه بغض مثل يه سلطان پا بذاره رو گلوت  طوري كه برا نفس كشيدن هم تقلا بكني

.و چشمات با سخاوت تمام آب بريزندبه اين اميد كه آرومت كنند و نفس تو ،در اوج خفگي بگه :

هر كسي از ظن خود شد يار من ..................

شايد يه آه بتونه آتش درونت رو تخليه كنه.اي كاش قلبم واقعا سنگي بود و خونه ي دلم

مثل كوير خالي بود اما پر معنا....

همون روز شايد به اين فكر بيافتي كه:

راستي ساحل كجاست؟ ساحلي كه همه صبح تاشب دنبالش هستند تا

بهش برسند وهر لحظه دورتر از لحظه قبل هستند وهرچي تلاش مي كنند همش بيهوده است.

و به قول  نظامي هر چي سخت بگيري بلكه آخر سر راحتتربه مقصد برسي ومطمئن تر باشي. فلك

سفت تربيخ گردنت رو  ميگيره.

ساحلي كه تو خياله.رسيدن بهش محاله ودوربودن ازش مايه ي آزاره.

ساحلي كه آخرروزكه مي خواي فاصله باقي مونده رو نسبت بهش بسنجي

داغ مي كني. وتازه اونوقته كه به اين نتيجه مي رسي كه رسيدن بهش محاله.

دريغ از اينكه فردا نميتوني جلوي خودت رو بگيري وباز(روز از نو روزي از نو)وتوهمون راه رو